Dennis de Graaf

Mijn  avontuur bij KPMG Poznan is ten einde. De laatste twee weken zaten nog vol mooie verrassingen. De een na laatste week waren er twee collega’s van KPMG Amstelveen in Poznan voor een klan. De kantoren van Amstelveen en Poznan werken namelijk samen als Group Auditor aan een gezamelijke klant met vestigingen door heel Oost-Europa. Niet geheel toevallig was dit ook de klant waaraan ik het meest heb gewerkt gedurende mijn tijd in Polen. Het was heel leuk om de heren even te zien en Nederlands te spreken met ze. Het waren twee mooie dagen met wat verrassende wendingen en plotten.

Toen de heren er weer vandoor waren was de rust weer wedergekeerd in Poznan, alhoewel, dat leek zo. De laatste week had ik geen planning zag ik. Ik dacht dus rustig al mijn papieren op te kunnen ruimen, afscheid te kunnen nemen. Toen ik maandagochtend op werk kwam bleek daar verandering in te zijn gekomen. Dus ik rondkijken en –vragen naar die wie, wat en waar, bleek alle stress om niets. Ik stond inderdaad ingepland ergens, maar was daar niet van op de hoogte gesteld, maar toen ik aankwam op kantoor, bleek het ook al niet meer nodig. De rest van de dag op kantoor gezeten en wat klusjes gedaan.

Toen kwam ik dinsdagochtend op kantoor, bleek er een collega ziek te zijn. Toen moest ik toch echt nog vier dagen naar een klant. Al met al is het toch leuker om bij de klant aan een project te werken dan op kantoor uit het raam te zitten staren. De laatste week ging dan ook snel voorbij. Maandagochtend, op mijn verjaardag, heb ik de afscheidsronde op werk gedaan, een afsluitend gesprek gehad met de partner over mijn verblijf in Poznan. Ook hebben we het nog over mijn beoordelingsgesprek gehad. Gelukkig waren zowel zij als ik heel tevreden over wat het ons beiden heeft gebracht.

Nu klinkt het als een beetje droog afscheid, maar in het weekend kwamen twee vrienden uit Nederland over en zijn we op de zaterdag nog met enkele collega’s de stad in geweest om een mooi feestje te vieren. Het was een heel geslaagd weekend.

Dan komt nu het onvermijdelijke moment om te laten zien wat ik heb geleerd / wat deze ervaring mij heeft gebracht. Bovenal heeft dit half jaar mij een grote inkijk gegeven in de leefomstandigheden, cultuur en aard van de Polen en niet te vergeten heeft mijn taal een flinke boost gekregen. Ik heb gezien hoe en waaraan de Polen (heel) hard werken om, op de korte termijn, het EK mogelijk te maken. Op de langere termijn zouden de investeringen in de infrastructuur Polen ook veel meer goeds moeten brengen. Het land ontwikkelt zich, verandert. Heel mooi om daar middenin gestaan te hebben en het met eigen ogen te hebben kunnen zien. Het leven in een ander land / andere cultuur verandert ook jouw beeld van wat er zich elders in de wereld afspeelt.

Zoals al gememoreerd in de vorige blog, Polen is een land van extremen en Nederland, in vergelijking, een land van het gemiddelde. In elke situatie zit je in een bepaald spectrum, bijvoorbeeld temperatuur (koud, gemiddeld, warm), rijkdom (rijk, gemiddeld, arm) en rijstijl (hard, gemiddeld, langzaam). In al deze voorbeelden zit Polen in de extremen en Nederland op het gemiddelde. En dat geld niet alleen voor deze drie voorbeelden, dat geldt voor bijna elk ding in het land / het leven in Polen. En dat maakt het ook zo interessant om hier te leven. Door al die extremen is het gedrag onvoorspelbaarder en voor mij daarom interessanter. Zoals ook bijvoorbeeld een zeer actueel voorbeeld. Gisteren liep ik nog met een graad of 15 in het zonnetje door Warschau, vandaag kijk ik uit mijn raam en valt er al een kwartiertje lang natte sneeuw.

Wat heeft het mij verder gebracht? Een lesje in geduld en aanpassingsvermogen. Je kan er niet vanuit gaan dat alles zomaar even (goed) geregeld is, zoals eigenlijk in Nederland overal wel het geval is. Wat betreft werk heeft het mij ook veel gebracht. Het was mijn eerste ervaring met full-time werken voor een langere periode. Ik heb dus behoorlijk wat ervaring opgedaan die ik zometeen bij mijn werk kan gebruiken. Ik heb gezien hoe de processen werken, hoe de controle verloopt en wat er in welke sectie moet gebeuren.

Wat nu verder? Ik ben afgelopen week verhuisd van Poznan naar Warschau, heb intrek genomen in mijn nieuwe huis en heb me ingeschreven voor een taalcursus waar ik de grammatica van de Poolse taal onder de knie ga proberen te krijgen. Ik zal dus nog tot en met eind juni in Polen zitten.

Ik hoop, voor degenen die mijn blog gelezen hebben, dat mijn verhalen jullie een inzicht hebben gegeven in Polen en het werken en leven in een ander land. Ik wens jullie ambitieuze talenten een mooi einde van de studie toe en ik hoop dat jullie een goede keuze voor jullie toekomst zullen maken.

Pozdrawiam i do widzenia!

Daar gaan we dan. Nog twee en een halve week en het zit er voor mij op bij KPMG Polen. Tijd om alles eens in een retrospectief daglicht te gaan bekijken. Dit zal ik doen middels deze en de laatste blog (over zo’n 2,5 week).

Vooraf sta je er niet zo bij stil dat je in een compleet andere omgeving, en eigenlijk compleet andere wereld, terecht gaat komen. Je vertrekt met een beeld in je hoofd van hoe het is in Nederland en, diep van binnen weet je wel dat het iets anders zal zijn, maar je gaat er toch vanuit dat de hoofdlijnen het zelfde zullen zijn. Even een busje / treintje pakken ergens heen, supermarkten, de algemene dingen in het alledaagse leven.

Hoewel ik zelf al een keer eerder een half jaar in het buitenland heb gewoond, was dit toch weer een compleet andere ervaring. Vorige keer ging ik als student op uitwisseling, nu ging ik als, tja, hoe zeg je dat mooi, werknemer? Werkende?

Van mijn uitwisseling had ik prachtige herinneringen overgehouden. Hier ga ik toch even een open deur intrappen, maar: het studentenleven is toch echt anders dan het leven van een werkende. Dat was ook wat me gedurende mijn tijd hier steeds meer duidelijk werd.

Waar je eerst contact hebt met studenten en je makkelijk veel nieuwe mensen leert kennen in een nieuwe omgeving, is dat nu even anders. Je komt binnen in een relatief nieuwe omgeving, maar je komt ook binnen in het leven van collega’s. Zij die al een opgebouwd leven hebben waar je zomaar (tijdelijk) even binnen kom vallen. Je leert je collega’s wel kennen, maar ook zij werken allemaal, gaan na werk naar huis doordeweeks en gaan naar hun families in het weekend. Jullie voelen hem al aankomen, weinig kansen om met collega’s een borreltje te doen ’s avonds en ze op een andere manier te leren kennen.

Hierdoor ben je toch meer op jezelf aangewezen. Natuurlijk is dat af en toe jammer en wel lastig, maar al met al is het ook een goede ervaring. Hierdoor heb ik toch weer ontdekt dat je voor jezelf moet opkomen, je eigen zaken moet creëren, anders kom je er gewoonweg niet tussen. Maar, een ander bekend spreekwoordje (“het is niet altijd feest”) is wel letterlijk wat meer waarheid geworden.

Verder ben ik gedurende het afgelopen halve jaar tegen een aantal andere dingen aangelopen die in het dagelijks leven net even wat anders gaan dan in Nederland. Zo is winkelen in Polen anders dan in Nederland. Hier hebben ze op een aantal punten in de stad shopping malls. Hier vindt je werkelijk alle soorte winkels bij elkaar, waaronder meestal ook een of meer supermarkten. En waar ik zeg supermarkten bedoel ik eigenlijk hypermarkten. De grote franse hypermarches zijn hier in de stad allemaal te vinden. Zijn er dan geen “normale” supermarkten? Weinig. Ik heb er twee weken geleden een gevonden die me deed denken aan een gemiddelde blauwe supermarkt in Nederland. Verder heb je naast de hypermarches, veel kleine kruideniertjes, een soort SevenEleven-winkels. Dus het is eigenlijk, of groot, of klein. Je moet moeite doen om een tussenweg te vinden.

En zo is het eigenlijk op veel meer gebieden in Polen. Ik heb al in eerdere blogs gememoreerd aan de rijstijl (heel snel of stilstaan). Hierover heb ik nog wel een anekdote. Laatst hoorde ik wat collega’s praten over het kopen van een nieuwe auto en het ging over het verbruik van de auto’s. Het verbruik werd vergeleken, maar niet het gemiddelde gebruik bij een gemiddelde rijstijl. Hier ging het heel specifiek over het gemiddelde verbruik in de stad of bij 200 km/u. Dat is wat ze interesseerde. Wat een auto doet op 90-110 (limiet autoweg) of 130 / 140 (limiet snelweg) interesseerde ze niet, dat reden ze toch niet.

Ook al eerder aan gememoreerd, maar Polen is een land van extremen. Hier zal ik verder op in gaan over zo’n twee en een halve week in mijn laatste blog en terugblik op mijn verblijf hier.

Langzamerhand raakt het einde in zicht. Afgelopen week kwam ik samen met een collega tot de constatering dat ik nog maar 6 weken heb tot het einde van mijn contract in Poznan. Dus dat houdt ook meteen in dat ik er al zo’n 20 weken op heb zitten hier. Time flies..

Twee weken geleden heb ik bezoek gekregen uit Nederland. Een vriend kwam vanuit Amsterdam voor een paar dagen naar Poznan. Een kleinigheidje was dat hij vrijdagmiddag al aankwam, terwijl ik vrijdag nog gewoon aan het werk was. Gelukkig was het project soepel verlopen en kon ik hem gewoon om 17 uur begroeten in een shopping mall. Twee intensieve dagen later, keerde hij terug naar Amsterdam, met een nieuwe wereld die voor hem open was gegaan. Hij heeft inmiddels een beeld van wat er in Polen gebeurt en hoe het er hier aan toe gaat.

Verder werk. De afgelopen twee werkweken zat ik op een Nederlands / Poolse klant. Toch wel grappig als je een standaard bankverklaring of een KvK uitreksel langs ziet komen en dat het voor jou de normaalste zaak van de wereld is wat daar opgeschreven staat.

Vandaag stond in het teken van het werk van komende week. Ik sta ingepland op een klant in Lublin. Lublin ligt hemelsbreed zo’n 500 kilometer van Poznan. De treinreis duurt toch een mooie 6 uur. Een treinreis van 6 uur zonder het land te verlaten is voor elke Nederlander wel een utopie, maar hier komt het nog geregeld voor. Maar een treinreis hier staat toch altijd garant voor wat onverwachte dingen.

Gelukkig is het een bedrijfstripje en hadden we met ons drieen een plaats gereserveerd in een eerste klasse wagon. Met de bevestiging van onze boeking (stoelen 14-16, wagon 14) gingen we vol vertrouwen naar de trein. Terwijl die langsrijdt zien we de wagonnummers langskomen, 13, 16, 17, 18, 19, enz. Daar missen precies twee nummertjes, en heel toevallig ook net de wagon waar wij onze plaatsen hadden gereserveerd.

Met een beetje apart gevoel stappen we dan ook de trein in, en nadat we een conducteur hebben gevonden, blijkt het zo te zijn dat de twee wagons in kwestie een defect hadden met de verwarming. Een werkende verwarming met zo’n -10 buiten is inderdaad wel zo prettig, maar vervangende wagons hadden ze niet aan de trein geplakt. Dus ja, dan kan je heel leuk plaatsen gereserveerd hebben, dan nog heb je 6 uur staan voor de boeg. Gelukkig kwamen we nog drie vrije stoelen tegen in een andere coupe. Tijdens de reis kwam helaas een dame nog een stoel claimen met een geldig kaartje voor die coupe en die wagen, waardoor ik alsnog een 2 uur heb mogen staan tijdens de reis.

En zo loop je toch weer tegen iets aan wat je in Nederland nooit zou gebeuren. Eerste klasse reserveren en dan uiteindelijk gewoon staan voor een uurtje of twee. En zo kom je elke week wel een aantal dingen tegen die hier gewoon anders zijn dan in Nederland, maar onder andere al deze ervaringen maken het avontuur compleet.

Na een kote vier weken ben ik inmiddels weer goed en wel terug in mijn eigen appartementje in Poznan. In de “kerstvakantie” ben ik een aantal dagen in Nederland geweest en ruim een week in Mexico met de familie. Het was weer heel leuk om mijn vrienden en familie weer te zien en wat tijd met de familie door te brengen in Mexcio. Daar hebben we prachtige dingen gezien en een toch heel prettige nieuwjaarsduik gedaan.

Na deze vakantie was het tijd voor werk. Busy season is begonnen. Deze eerste twee weken in busy season stonden er twee klanten buiten Poznan op de planning. Hierdoor de maandag na de vakantie meteen de maandag tot vrijdag doorgebracht in een hotel in Pleszew. Waar? Pleszew. Het is inderdaad een vrij klein plaatsje in Polen. Helaas was er weinig te bezoeken of te zien en hadden we een hotelletje net buiten deze “stad”.

Hoe dan ook was het wel erg gezellig en heb ik een vijftal collega’s toch een stuk beter leren kennen. Dat is het voordeel van projecten buiten de stad, je zit met een aantal collega’s samen in een hotel en dat brengt toch een andere sfeer dan wanneer iedereen ’s avonds weer gewoon naar huis gaat. ’s Avonds een drankje in het hotel in plaats van ’s avonds thuis met een boekje op de bank.

De tweede week was ik gepland in Gniezno. Deze stad is voor alles en iedereen buiten Polen vrij onbekend, maar alle Polen kennen deze stad wel. Het is namelijk de allereerste hoofdstad van Polen geweest en de plaats waar het katholicisme is gesticht in Polen. In Gniezno staat dan ook een hele belangrijke kathedraal, zo niet de belangrijkste kathedraal van Polen. Deze week hadden we wel een hotel in de stad op nog geen 3 minuten lopen van de kathedraal. Deze  heb ik dan ook bezocht.

Tussen al deze reizen telkens een weekendje thuis in Poznan en dat is toch wel een apart leventje. Je komt terug van vakantie, je bent een weekendje thuis, je gaat een week een hotel in, je bent een weekendje thuis, volgende week in een hotel en weer thuis. Het is niet optimaal omdat je echt leeft uit je koffer. In het weekend heb je dan verder weinig tijd voor anders dan de huiselijke taakjes die ook altijd gedaan moeten worden.

Komende drie weken zit ik in ieder geval in en rond Poznan. Komende weken komen er ook wat gasten over vanuit Nederland. Weer een aantal mooie en drukke weken voor de boeg.

Waar de afgelopen weken (nog steeds) in het teken stonden van de interimcontroles, stond dit weekend in het teken van het KPMG Polen bedrijfsfeest. Samen met 828 collega’s (op zo’n 1400 in Polen in totaal) waren wij vrijdag welkom in een hotel in Ossa.

Vorig jaar was KPMG Polen ook in Ossa, toen voor het twintigjarige jubileum van KPMG in Polen. Dit jaar een herhaling!

Een leuk feitje vooraf, in Polen is de afgelopen maand een film uitgekomen. Nu denk je, nou leuk, een film. Deze film heet Wyjazd Integracyjny (integratie uitje). Deze film ging over een bedrijfsuitje. En, dit bedrijfsuitje was in hetzelfde hotel waar wij ook heen gingen, het hotel in Ossa.

Hoe dan ook, afgelopen vrijdag stond de bus om 8.00 uur bij het kantoor. Uiteindelijk een klein half uurtje later met een bijna volle bus gingen wij op weg vanaf Poznan naar Ossa. Een tripje van 270 km, waar we incl. stop een mooie 5 uur over hebben gedaan.

Het gevoel van een schoolreisje werd al snel gecreeerd in de bus. Zoals op school, iedereen zover mogelijk achterin, uitermate spannende busmuziek, een aantal slapende mensen. Maar al snel, veranderde het van een schoolreisje in een schoolreisje voor studenten en ouder. De flessen bier en wodka werden uit de tassen gehaald. Ik zie jullie denken, 9 uur ’s ochtends, bier en wodka?! Hoewel ik toch al twee maanden in Polen zit en gewend ben geraakt aan het feit dat er hier toch echt meer gedronken wordt dan in Nederland, heb ik het bier en de wodka om dit tijdstip toch nog beleefd geweigerd. Tijdens de stop op het tankstation, gingen de hamburgers bij de welbekende hamburgerbakkers met de grote gele M bij velen gulzig naar binnen en werd er nog wat wodka en bier ingeslagen (ja, hier kan dat gewoon op tankstations).

De tweede helft van de busreis had hetzelfde beeld als de eerste helft en na dus zo’n 5 uur kwamen we aan in Ossa. Daar werden we verwelkomt met KPMG vlaggen, balonnen, grote balonnen buiten met welkomstteksten. Het was al met al wel duidelijk dat KPMG naar het hotel kwam. Bij het inchecken bleek helaas dat uitgerekend mijn kamer, waar ik samen met twee collega’s sliep nog niet klaar was. Wel kreeg iedereen een tasje van KPMG met een agenda en een bureauagenda voor 2012. Na een uurtje wachten kon ik wel naar de kamer, waar ik snel een powernapje heb gedaan alvorens naar het bestuurspraatje te gaan.

Het bestuurspraatje dus, een verhaal over hoe het gaat met KPMG, hoe de resultaten van het onderzoek onder de werknemers over KPMG en wat promotiepraatjes. Hoewel dit nooit het meest spetterende gedeelte is van een programma, hebben de organisatoren van dit gedeelte er alsnog een spetterend einde van weten te maken. De lichten in de zaal werden gedoofd, rookmachines gingen aan, muziek ging aan en … een lasershow ging van start! Heel mooi effect van al die lasers door de met rook gevulde zaal. Daarnaast waren er ook nog wat vuurmachines. Heel bijzonder.

Daarna was er zo’n 1,5 uur vrij, waarin de meesten het hotel uit gingen pluizen en ommetje gingen maken dan wel naar de kamers gingen voor een biertje/wodkaatje, voordat het officiële diner ging beginnen.

Hiervoor werd iedereen geacht zijn pak/smoking of (gala)jurk aan te doen. Een officieel welkom met een welkomsthaag van alle medewerkers van het hotel, prachtig gedekte tafels, allemaal heel mooi georganiseerd. Aangekomen aan tafel werd ik opnieuw geconfronteerd met het feit dat wodka in Polen een speciale plek heeft. Toen ik aan tafel ging zitten, stond er een fles rode wijn op tafel en in een koeler een fles witte wijn en een fles wodka. Daarna keek ik wat beter naar hoe de tafel gedekt was en het bleek dat er bij iedereen een shotglaasje stond. Tijdens het eten is het dan ook heel normaal om met je tafelgenoten van een wodkaatje te genieten. Het eten was allemaal heel lekker en opeens hoorden we in de zaal dat de live (cover)band was begonnen met spelen. Vanaf dat moment speelde het feestje zich af tussen de eetzaal en de dansvloer (het buffet was open tot 2.30 uur). Eten en drinken is in Polen zoals gezegd, heel belangrijk en heeft een heel centrale plaats. Vanaf een uurtje of 12 begon de DJ die door zou gaan totdat de laatste van de dansvloer zou gaan.

Om een uurtje of half 4 hield ik het wel voor gezien, om 9 uur ontbijten en om 10 uur de bus weer in. Hoewel er nog een poging werd gedaan tot het meenemen van bier door een enkeling, werd dat snel in de kiem gesmoord en begon de zeer rustige busreis terug, net zoals in schoolreisjes, sliep het merendeel. Een mooie 3,5 uur later waren we terug en werd het hersteldagje in Poznan ingeluid.

Een bedrijfsfeestje, toch weer een lesje in cultuur. Heel mooi!

Gezien ik de komende paar weken met dezelfde mensen aan dezelfde klant werk aan de interim, weinig nieuws daarover te melden. Maar des te meer over Polen. Deze keer zal ik een sluier oplichten over Polen. Ik zit inmiddels al ruim 6 weken in Polen en in deze tijd zijn mij een aantal dingen opgevallen. Bepaalde dagelijkse dingen werken hier anders dan in Nederland, bepaalde dingen zijn anders dan in Nederland en de mensen en hun mentaliteit zijn anders dan de Nederlanders en hun mentaliteit.

Het allereerste dat ik aan zou willen stippen is het feit dat Polen “een goedkoop land” is. Nu is dat, gezien vanuit Nederland, wel waar. Ik verbaas me af en toe nog steeds als ik boodschappen doe, welke kwaliteit ik hier krijg voor welke prijs. Het is altijd prettig afrekenen hier, als je terugrekent naar wat je in Nederland zou betalen.

Maar voor de gemiddelde Pool, de Poolse Henk en Ingrid om het maar zo te zeggen, is het allemaal nog aardig aan de maat. Mijn collega’s wisten mij te vertellen dat ik met startsalaris dat ik hier ontvang, zo’n 2 a 3 keer meer verdien dan bijvoorbeeld een leraar die zo’n 15 – 20 jaar in dienst is. Zij hebben dan zo ongeveer per maand te besteden wat ik alleen aan de huur van mijn apparementje betaal. Als je dan bedenkt dat ook zij moeten eten, huur/hypotheek moeten betalen, verzekeringen, auto/ov, dan kijk je toch wel anders naar de prijzen die hier gevraagd worden in de supermarkt, of überhaupt elke willekeurige andere winkel.

Het verschil tussen rijk en arm is hier dan ook een stuk meer aanwezig dan in Nederland. Degenen die goed verdienen, die hebben het ook prima, zij hebben nergens gebrek aan. Degenen die dat geluk niet hebben, hebben het stukken en stukken zwaarder.

Een ander verschil dat mij is opgevallen: Polen en alles omtrent het autorijden. Omdat de snelwegen nog in aanbouw zijn, Polen een heel groot land is, en alles dus hier op B-wegen rijdt, is het ongeduld van de gemiddelde Pool op de weg uitermate groot. Als je hier ergens heen moet dat 100 kilometer weg is, dan kan je er voor de zekerheid maar het best 2 a 2,5 uur voor rekenen. Polen houden dan ook van hun gas – en rempedaal. Heel hard optrekken en heel hard remmen is hier de gemiddelde rijstijl. Neem daarbij nog het afstand houden en inhalen op onmogelijke momenten, dan kom je tot de conclusie dat het rijden in Polen absoluut een belevenis is! Niet zoals in Nederland waar zo’n beetje iedereen netjes en gemiddeld rijdt. Als je 100 kilometer weg moet, ben je er over het algemeen met ruim een uur wel.

Maar, Polen zijn niet alleen extreem op de weg. Ook parkeren is hier iets moois. Dubbel parkeren is hier een sport. Prachtig om te zien, twee rijen auto’s naast elkaar. Auto’s die over de stoep weg moeten omdat ze anders niet bij de weg komen. Dat zijn toch dingen die je in Nederland niet zo snel tegenkomt. Laatst liep ik door de stad en zag ik een rij auto’s die netjes langs de stoep geparkeerd stond. Het bijzondere was alleen wel dat al deze auto’s een wielklem hadden. De politie deed daar niet zo moeilijk over, 10-15 auto’s verkeerd, 10-15 auto’s een wielklem.

Een laatste puntje dat ik nog aan wil stippen, wat ik eigenlijk wil ontkrachten. Waar denk je aan als je denkt aan Polen? Wat komt er in je op? Als je aan een Nederlander vraagt naar zijn beeld over Polen krijg je over het algemeen Sovjet, grijs, flats en alcohol te horen. En? Ik durf te wedden dat de meesten die dit lezen ook deze beelden in hun hoofd krijgen.

Als je Polen gaat bezoeken, in de grotere Poolse steden komt, ik zal er niet omheen draaien, zijn er absoluut wijken te vinden waar alleen flatgebouwen staan, die een beetje grauwe uitstraling hebben. Maar eerlijk is eerlijk, die wijken hebben we in Nederland ook, nietwaar?!

Pak een trip naar het centrum van Poznan, het centrum van Warschau, steden als Gdansk, Krakow, Wroclaw, en het minder grote Torun. Stuk voor stuk prachtige steden. Velen zullen steil achterover slaan bij het zien van de schoonheid van deze steden. Daarnaast is een Polen een land dat alles heeft. Van strand waar gesurft kan worden totaan bergen waar geskied kan worden, van prachtige bossen totaan woestijn, moerassen, en, zoals al eerder gemeld leven hier nog beren en bizons in het wild. Polen is een land met een roemruchte, maar ook zeer trieste geschiedenis. Overal waar je komt is in de buurt wel wat te zien. Absoluut een aanrader!

Nu ik mijn verhaal terug zit te lezen valt er toch op dat er bij Nederland telkens een woord terugkomt: gemiddeld. Als je van buiten naar Nederland kijkt is alles eigenlijk goed, alles is prima, geen echte extremen. Polen daarentegen is niks gemiddeld, alles gaat hier in extremen. Arm of rijk, goedkoop of duur, langzaam of snel, mooi of lelijk, zowel zee als bergen, zowel woestijn als moerassen. Dat maakt Polen toch echt een fascinerend land. 

Ja mensen, het werk is nu echt begonnen. Het is interimtijd in auditland. Een interim is, zoals ze het letterlijk vertaald vanuit het Pools noemen, een vooronderzoek. Dit houdt in dat je naar de klant gaat en alvast een kijkje in de keuken neemt. Je praat met mensen, je kijkt naar de besluiten die zijn genomen in de AvA, je kijkt naar de voorlopige saldibalans om te kijken of er grote veranderingen zijn ten opzichte van het afgelopen boekjaar en dergelijke. Je vergaart al met al behoorlijk wat informatie over het lopende boekjaar. Zo’n interimcontrole maakt het werk dat gedaan moet worden bij een eindejaarscontrole een stukje makkelijker en overzichtelijker, omdat je al enige informatie hebt hoef je niet vanaf nul te beginnen.

Heel toevallig zit ik nu op een klant die Nederlandse roots heeft. Voorlopig heeft dat me nog niet echt geholpen in de controle, aangezien er heel weinig Nederlandse documenten voorbij zijn gekomen. Wel leerzaam uiteraard! Ik heb ontmoetingen en gesprekken met klanten bijgezeten en zelf af en toe het een en ander geprobeerd te vragen aan de klant, maar gezien ik nog niet vloeiend ben in de Poolse businesstaal is het voor mij op het moment nog wat lastig om precies duidelijk te maken wat ik bedoel. Dat is toch echt het grootste probleem dat ik ben tegengekomen hier. De documenten kan je gewoon (relatief) rustig je tijd voor nemen en dan kom je er wel uit, maar een op een met een klant praten over een onderwerp dan moet je a-la-minute reageren, en dat is andere koek. Hoe dan ook gaat het al een stuk beter dan eerst.

Buiten al het werken bevalt het leven in Polen mij vooralsnog uitermate prima. De mensen op het kantoor zijn heel vriendelijk (en zijn er eindelijk ook achter dat ze geen engels met me hoeven te praten, maar dat ik ook gewoon pools versta en spreek). Dit heeft het contact aanzienlijk verbeterd. Afgelopen week werd het nieuwe jaar ingeluid met een borrel voor de mensen van kantoor. Hierdoor leren de vaste mensen de nieuwe mensen beter kennen en vice versa. Dit was uitermate gezellig. Door zo te kijken en te spreken met alle mensen, voel je de mensen en de groep toch beter aan.

Verder nog enkele wist-je-datjes uit het Poolse leven. Wist je dat?:

• Dubbel parkeren in Polen heel normaal is?
• Als de politie dit ziet, iedereen ook zomaar een wielklem heeft?
• Polen hele geslote mensen zijn?
• Het contact altijd door de nieuweling geïnitieerd moet worden?
• Zoals overal, Nederland wordt geassocieerd met wiet?
• En daarna pas met kaas en tulpen?
• Ze molens helemaal niet zo interessant vinden?
• De vleeswaren, groenten en fruit hier wél smaak hebben?
• De snelweg tussen de Duitse grens en Warschau bijna klaar is?
• Dit een tolweg is, en voor de meeste Poolse mensen heel duur is?
• Dit er uiteraard wel voor zorgt dat je heerlijk door kan rijden op deze snelweg?
• Polen alles van de natuur in haar landsgrenzen heeft (zee, bos, bergen, moerassen, e.d.)?
• Dit, onder andere, Polen een heel fascinerend laat maakt?
• Dat er in Polen daadwerkelijk nog bizons leven?

Czesc!

Afgelopen week stond in het teken van een welkomstdag, een cursus boekhouden, uitleg over hoe het eraan toe gaat in de controlepraktijk en integratie tussen alle nieuwe stagiairs.

Deze week werd georganiseerd in Warschau, wat afhankelijk van welke trein je neemt tussen de 2 uur en 45 minuten en de 3 uur en 45 minuten reizen is. In Warschau werden we met alle stagiairs die niet voor het kantoor Warschau gingen werken gestationeerd in Airport Hotel Okęcie (KPMG Polska heeft momenteel zes kantoren in Polen, waarvan Warschau het hoofdkantoor is. De regionale kantoren zijn gevestigd in Gdańsk, Katowice, Kraków, Poznań en Wrocław). Ik werd ingedeeld bij de stagiairs, omdat de cursus voor het niveau waarop ik instroom een maand duurt en dat op de zes maanden dat ik er ben, aardig aan de maat is. Hoe dan ook, de mensen die in Warschau stage gaan lopen werden niet voorzien van een kamer in het hotel, wat jammer was gezien integratie ook een van de belangrijke punten is van deze week. Het hotel lag helaas met de een ruim half uur van het centrum vandaan waar alle leuke tentjes zijn.

Aangezien ik de vrijdag voordat het allemaal begon te horen kreeg ik dat ik maandag niet aanwezig hoefde te zijn, aangezien ik de welkomstdag al eerder had gehad, kwam ik maandagavond aan in het hotel. Ik kreeg de toegangspas tot mijn kamer, waar ik met Łukasz uit Wrocław was ingedeeld. Toen ik aankwam bleek hij niet op de kamer en heerste er überhaupt een serene stilte in het hotel. Ben nog naar de Skybar in het hotel gegaan, wat simpelweg een barretje in een open ruimte op de bovenste verdieping van het hotel was met een ‘view’ op gebouwen op en rond het vliegveld. Dit was ook een ervaring op zich. Er zat namelijk welgeteld één persoon aan de bar daar, dus daar waren ook geen KPMG stagiairs te vinden. Na een praatje met de bardame bleek dat de KPMG’ers normaal gesproken integreerden in hun hotelkamers, waar ze met groepjes samenkomen.

Terug naar de kamer dus maar. Nu stond er een deur open op de gang waar mijn kamer ook aan lag. Ik heb daar aangeklopt en dat bleken KPMG’ers te zijn, en zelfs van kantoor Poznań! De eerste vijf mensen van kantoor dus al meteen leren kennen. Ik kreeg deze avond veel vragen, maar eentje kwam de hele week terug: “Waarom kom je naar Polen?!” De uitleg over de roots, het leren van de taal en internationale werkervaring opdoen wilde de mensen nog niet altijd overtuigen waarom ik nou vanuit Nederland naar Polen was gegaan, zeker als ze hoorden hoe het er in Nederland aan toe gaat, het salaris en de andere extra’s die je in Nederland als starter wel krijgt en in Polen niet.

Dinsdag en woensdag stond in het teken van een cursus boekhouden. In het Pools. Vrij lastig te volgen als je geen idee hebt hoe de verschillende posten op de balans überhaupt heten. Er werd meteen gesmeten met afkortingen, boekhoudregels en wat nog niet meer. Als ik eenmaal zag hoe het werd uitgewerkt of uit de omschrijving kon opmaken over welke post het ging en ik er een Nederlands of Engels labeltje op kon plakken, kwam het toch weer goed. Donderdag en vrijdag werd er uitgelegd hoe je de verschillende posten op de balans controleerde, met de nadruk op de posten die je als starter te doen krijgt. Al deze cursus onderdelen werden afgewisseld met een aantal quizzes (onderwerpen uiteenlopend van de kennis over Warschau, films en Justin Bieber) die je met je team (de groep was in kleinere groepjes ingedeeld) moest beantwoorden. De avonden werden verder gevuld met een hapje in de lokale mall en een drankje op de hotelkamer van een van de stagiairs.

Al met al was het een gezellige week, veel nieuwe mensen leren kennen en ik moet zeggen dat ik ook veel geleerd heb. Ik kan nu in ieder geval de Poolse balansposten uit elkaar halen en ik weet waar het over gaat als ze bepaalde afkortingen gebruiken.

Vanaf komende maandag krijg ik zeer waarschijnlijk nog een cursus in het gebruik van eAudit en zal ik daadwerkelijk gaan werken. Volgende keer weer een update over het leven hier. Ik zal proberen jullie een blik te gunnen in de keuken van het alledaagse leven in Polen afgewisseld met wat ik allemaal beleef op kantoor.